Wat veroorzaakt chlamydia?
Chlamydia wordt veroorzaakt door een bacterie die chlamydia trachomatis heet. Deze bacterie wordt van de ene op de andere persoon overgedragen door onbeschermde seks of contact met besmet vaginaal vocht of sperma. Dus je kunt chlamydia oplopen zelfs als er geen penetrerende seks is. De infectie verspreidt zich in het lichaam wanneer de geïnfecteerde cellen zich vermenigvuldigen.
De infectie beperkt zich niet tot het genitale gebied. Vrouwen kunnen chlamydia krijgen in de baarmoederhals, het rectum of de keel, en mannen kunnen het krijgen in de urethra (binnenkant van de penis), het rectum of de keel. En als je in het verleden chlamydia hebt gehad en daarvoor behandeld bent, kun je nog steeds opnieuw besmet raken als je onbeschermde seks hebt met iemand die dat ook heeft. Ook bestaat de kans dat je de infectie tijdens de bevalling op je baby overbrengt.
Wat zijn de symptomen van chlamydia?
Chlamydia kan een stille aandoening zijn, wat betekent dat je drager van de infectie kunt zijn zonder dat je symptomen vertoont of voelt. Dit komt vaak voor, dus er is een kans dat je onbeschermde seks hebt met iemand die chlamydia bij zich draagt zonder dat hij of zij het weet. De veiligste weg is dus om een condoom te dragen en je regelmatig te laten testen.
Als je toch chlamydia symptomen krijgt, verschijnen ze meestal ergens tussen een en drie weken nadat je onbeschermde seks hebt gehad of contact met genitale vloeistoffen met iemand die besmet is. Maar het kan ook maanden duren voor je enige symptomen krijgt.
Soms kunnen de symptomen na een paar dagen opklaren, maar dat betekent nog niet dat de bacteriën uit je systeem verdwenen zijn. Je kunt nog steeds chlamydia hebben en het doorgeven aan seksuele partners, tenzij je je laat behandelen.
Minstens 70% van de vrouwen die drager zijn van de chlamydia-bacterie hebben geen symptomen of ze zijn zo subtiel dat de drager ze niet opmerkt. Als je toch symptomen krijgt, omvatten die onder andere:
- pijn bij het plassen
- buikpijn die kan worden verward met menstruatiekrampen
- pijn tijdens of na het vrijen
- ongewone vaginale afscheiding (dit kan een vreemde geur, consistentie of kleur zijn)
- bloeding direct na de seks, of tijdens
- bloedverlies tussen de menstruaties, of het nu hevig is of lichte vlekken
- abnormale bloeding tussen twee cycli en onvruchtbaarheid
Minstens 50% van de mannen met chlamydia heeft geen duidelijke symptomen. Als je toch symptomen krijgt, omvatten die onder andere:
- pijn bij het plassen
- witte, troebele of waterige afscheiding uit de punt van de penis
- pijn in de teelballen
- een branderig gevoel of jeuk in de plasbuis
- ontlasting en diarree
Als je een van deze symptomen hebt, maar al een tijdje geen onbeschermde seks hebt gehad, is het beter je toch te laten testen, omdat je de infectie misschien al bij je draagt en pas sinds kort symptomen hebt.
Kan chlamydia tot andere problemen leiden?
Ja. Hoewel chlamydia goed te behandelen is als het in een vroeg stadium wordt vastgesteld, kan het tot complicaties leiden als je niet zo snel mogelijk hulp krijgt.
Bij vrouwen kan onbehandelde chlamydia zich naar de baarmoeder verspreiden en bekkenontstekingsziekte veroorzaken, een zeer ernstige aandoening die kan leiden tot levenslange onvruchtbaarheid of buitenbaarmoederlijke zwangerschappen.[1]
Bij mannen kan chlamydia ernstige zwellingen veroorzaken in de testikels en in de bijbal (de buisjes die het sperma uit de testikels vervoeren) en dit kan op lange termijn gevolgen hebben voor de vruchtbaarheid.
Als je onbeschermde anale seks hebt, kan chlamydia ook het rectum infecteren en algemeen ongemak, jeuk, een branderig gevoel, en rectale afscheiding veroorzaken. Het kan ook de keel aantasten als je onbeschermde orale seks hebt, en de ogen als er besmet sperma of vaginaal vocht mee in aanraking komt.
Hoe we informatie verzamelen.
Als we je statistieken, gegevens, opinies of een consensus voorleggen, vertellen we je waar die vandaan komen. En we presenteren gegevens alleen als klinisch betrouwbaar als ze afkomstig zijn van een gerenommeerde bron, zoals een door de staat of de overheid gefinancierde gezondheidsorganisatie, een medisch tijdschrift met collegiale toetsing, of een erkende analyse- of gegevensinstantie. Lees meer in ons Hoe we informatie verzamelen.